Od klucza TOTP do kodu i bezpiecznego zapisu

Najpierw własny klucz i czas

Serwis, w którym włączasz TOTP, przekazuje sekret w postaci ciągu znaków lub QR. 2FASync oblicza na jego podstawie kod właściwy dla danego przedziału czasu; nie potrzebuje pobierać świeżych cyfr z tego serwisu.

Następnie sejf szyfrowany lokalnie

Zalogowanie przez Google ustala tożsamość konta w chmurze. Dopiero osobne hasło sejfu lub odpowiedni klucz odzyskiwania pozwala odszyfrować zawartość. Do usługi synchronizacji trafiają zaszyfrowane rekordy, nie odsłonięte klucze TOTP.

Na kolejnym urządzeniu ponowne otwarcie

Nowa przeglądarka pobiera zaszyfrowane wpisy przypisane do konta. Aby zobaczyć kody, trzeba je lokalnie odszyfrować. Wspólne logowanie nie oznacza wspólnego, nieszyfrowanego magazynu haseł.

Przygotuj dostęp na dzień, w którym zmienisz komputer

W momencie uruchamiania sejfu ustal, gdzie bezpiecznie schowasz hasło oraz odrębny klucz odzyskiwania. Potrzebujesz tych informacji również po ponownym zalogowaniu Google na nowym sprzęcie. Przesłanie zaszyfrowanych rekordów nie oznacza, że 2FASync przechowuje kopię tajnych kluczy w czytelnej postaci lub potrafi odtworzyć hasło sejfu w imieniu użytkownika.

Przed wyłączeniem starego urządzenia sprawdź, czy najważniejsze wpisy są dostępne po odblokowaniu nowej przeglądarki. Gdy nie możesz otrzymać nowego kodu, upewnij się najpierw, czy konto w ogóle korzysta z TOTP; kod przesyłany SMS-em lub potwierdzenie push nie dają się odtworzyć z przypadkowego ciągu Base32. W razie problemów szukaj ratunku we właściwym serwisie, nie przesyłaj sekretu do osób trzecich.

Czy ten sam login Google oznacza od razu otwarty sejf?

Nie. Sesja Google wybiera konto z zaszyfrowanymi rekordami, natomiast hasło sejfu albo uprawniona metoda odzyskiwania są niezbędne do ich lokalnego odczytu.